Home

آرامش در آغوش امام

جمعه ۲۸ آبان ۱۳۹۵
آرامش در آغوش امام

اربعین جرعه‌ای از شراب طهور همراهی با امام است که در جام شیعیان ریخته شده است و خوشا آن‌زمان که در سایه‌سار پلک‌های امام عصر "عجل‌الله تعالی فرجه الشریف" به آرامش برسیم.

حبرگزاری فارس - گروه جامعه: ولوله‌ای در خیمه‌ها افتاده بود. حبیب اضطراب را در صدای بانو احساس کرده بود.
می‌دانست این اضطراب تنها در مواجهه با چشم‌های حسین "علیه‌السلام" آرام می‌گیرد.
طوفانی از سؤال‌های گوناگون از ذهن بانو می‌گذشت و حسین "علیه‌السلام" با پلک‌هایش یک به یک آنها را جواب می‌داد.
طوفان این سؤال‌های مضطرب را تنها همین خنکایی که از به هم خوردن پلک‌های حسین در خیمه‌ها می‌پیچید، می‌توانست آرام کند.
اینجا در کربلا زمین در انتظار سهمگین‌ترین اتفاق تاریخ است اما "آرامش" در نگاه‌ها موج می‌زند و این آرامش، نیست مگر در سایه‌سار نگاه امام "علیه‌السلام".
در سایه‌سار نگاه امام "علیه‌السلام" حتی دردناک‌ترین لحظات و ملهتب‌ترین اتفاقات به ساحل آرامش می‌رسد.
امام که باشد آرامش هست، طمأنینه هست، سکینه هست...
راستی سکینه آینه تمام‌نمای آرامش در کربلاست، او حتی در لحظاتی که پیکر بی‌سر را در آغوش می‌گرفت با کلماتش جهان را به ایستادگی دعوت می‌کرد و آرامش را برای تاریخ به ارمغان می‌آورد.
امام که باشد، آرامش هست و آرامش یعنی حکمرانی خدا بر قلب‌های مؤمنان. آرامش چونان بارانی است که از آسمان بر قلب‌ها نازل می‌شود تا کویر تفتیده سینه‌ها را سیراب کند، و باران همان هدیه خداوند است که از عرش به زمین می‌رسد، چه اینکه آرامش نیز سوغات عرش است بر زمین.
انگار آنچه در عرش هویداست و می‌توان آن را وجه متمایز عرش بر زمین دانست، همین آرامش است که در جنات تحت‌الانهار باقی است. و جاودانگی در آرامش، آنقدر دلپذیر است که در کتاب خدا همه انسان‌ها به رسیدن به آن باید از هم پیشی بگیرند.

اینجا آرامشی که از آن یاد می‌کنیم و گمشده انسان زمینی است همان لحظاتی است که در محضر امام "علیه‌السلام" روزگاری گذراندیم.
فرقی نمی‌کند در پیچ و تاب کربلا و در معرکه تیرها و تیغ‌ها باشد یا بر سجاده‌ها؛ همینی که امام باشد آرامش هست. آرامش رهآورد با امام بودن است،حتی در سخت‌ترین لحظات به کربلا سفر می‌کنیم.
پس از آن شب که حسین "علیه‌السلام" با دست‌های ولایت خویش، آرامش را در قلب کاروان به ودیعه گذاشت، حتی کودکان و نوجوانان کربلا هم طعم آرامش را فهمیدند.
مگر می‌شود در اضطراب جنگ بود، صدای هلهله دشمن را شنید، غریو دشنام کوفه را تحمل کرد اما آرامش داشت؟
آری! در محضر امام، آرام گرفتن و بی‌توجه بودن نیست آرامش در محضر امام با خروش امام می‌خروشد؛ با تبسم امام لبخند می‌زند.

آرامش تنها آرام بودن نیست، آرامش پنجره‌ای است که از رضایت به حکم الهی به روی انسان باز می‌شود.
آرامش در محضر امام، هم خروش است، هم شهادت است، هم عاطفه است، هم مظلومیت و تمام این واژگان در قاموس امام معنایی دوباره می‌یابد.

اربعین این روزها حکایت همان آرامش است که با کربلای حسین "علیه‌السلام" تنیده شده است.
عراق امروز لبریز از سپاه شام است که برای سر فرزندان حسین "علیه‌السلام" از هم پیشی می‌گیرند اما در پیاده‌روی اربعین می‌فهمی که تمام دست‌های مکار عالم وقتی به ابهت حضور شیعیان می‌رسند، فلج می‌شوند.
این ابهت در حقیقت ثمره رسیدن به محضر امام است.

آرامش یکی از مهمترین ویژگی‌های پیاده‌روی اربعین است. کسی نیست که اربعین را درک کرده باشد و از آرامش حاکم بر آن نگوید. پیاده روی از آن جهت خاطره خوشی می‌شود که انسان را در کمال سختی و مشقت جسمی، به ساحت آرامش در محضر امام می‌رساند.
این آرامش یکی از نقاط مشترک یاران امام عصر "عجل‌الله تعالی فرجه الشریف" است؛ از کربلا تا پیاده‌روی اربعین تا ظهور حضرت صاحب.

تمام آنچه در این نوشتار آمد برای رسیدن به این جمله امید‌بخش است که چقدر دلمان برای آرامش در آغوش امام تنگ شده است.

اربعین جرعه‌ای از شراب طهور همراهی با امام است که در جام شیعیان ریخته شده است و خوشا آن‌زمان که در سایه‌سار پلک‌های امام عصر "عجل‌الله تعالی فرجه الشریف" به آرامش برسیم.

طریق نجف تا کربلا- حامد حجتی

آرامش در آغوش امام
از: خبرگزاری فارس
آرامش در آغوش امام